Hak aşkıyla ağlamayan,
Hakk’a gönül bağlamayan,
Dâvetimiz duyamayan,
Niçin feryat etmez bilmem !
Mala, mülke esir olan,
Madde ile kalbi dolan,
Korkmaz Hak’tan söyler yalan.
Niçin feryat etmez bilmem !
Yaratandan gafil olan,
Emr-i Hakk’a eder tuğyan.
Haset ile içi yanan,
Niçin feryat etmez bilmem !
Esir olmuş benliğine.
Düşmüş nefsin kemendine.
İnanmaz mısın sen dine ?
Niçin feryat etmez bilmem !
Nefis ruhunu kemirir.
Çeker batağa getirir.
İstediğini yaptırır.
Niçin feryat etmez bilmem !
Ruhun esirdir nefsine,
Hürriyet senin neyine!
Vicdanın mahkûmdur bile.
Niçin feryat etmez bilmem !
Haram, yalan senin işin,
Billâhi bozuktur işin,
Şeytan da bırakmaz peşin,
Niçin feryat etmez bilmem !
Din duygusu kayıp olmuş.
Şehvetine mahkûm olmuş.
Sonunda perişan düşmüş.
Niçin feryat etmez bilmem !
Yaratanı hatırlamaz,
Şükrü hamdi dahi bilmez,
Nasihata kulak vermez,
Niçin feryat etmez bilmem !
İnsanlık bu ise batsın.
Nefs esiriyse ağlasın.
İnsan bu hale acısın.
Niçin feryat etmez bilmem !
Mevlâmız bizi korusun.
Kötü emeller yok olsun.
SABRİ gönlün ma’nâ dolsun.
Niçin feryat etmez bilmem !
26.5.1982